ادبیات سیاسی ما پر از تلمیحات و کنایات است. یکی همین"مجاهدانِ شنبه". دو کلمه ای که هزاران کلام و حتی فراوان کتاب می شود در باره آن نوشت. این ترکیب رازآلود اگر چه در ماجرای مشروطه خلق شد اما به روزگاران، تکراری مکرر داشته است. کسانی که تا واپسین دقایق جمعه جهاد، یا کنج عافیت گزیده بودند و یا حتی در صف دشمن بودند، صبح شنبه که دیدند پیروزی بر مداری دیگر است، رنگ عوض کرده و خود را به اردوگاه فاتح می رسانند. جوری رفتار می کنند و سخن می گویند و رگ گردن کلفت می کنند که انگار اولین پرچم را آنان برافراشته اند! خاص یک دوره و دو دوره نیست. این بیماری در کشور ما مزمن است. گذشته را تجربه کرده ایم. سخت و پر هزینه و گاه هولناک. باز هم عبرت نگرفته ایم و امروز داریم از همان سوراح برای بار چندم گزیده می شویم. همین انتخاباتِ اخیر. یک کلاس درس تاریخ است، آن هم از نوع تمام عیار. کسانی که در ستاد دیگران، شب و روز را به هم می دوختند الان لباس حمایت از رئیس جمهور منتخب را چنان به قامت خود دوخته اند که انگار آنان بودند که میدان دار انتخاب دکتر پزشکیان بوده اند! شوربختانه فقط آنان نیستند که جامه دوخته و به صندلی ها چشم دارند. برخی از بزرگان و ستاد نشینان پایتخت هم در "مارپیچِ فریب" گرفتار آنان شده دروغ هاشان را واقعیت پنداشته و برای شان کوچه باز می کنند. گاه با صدور احکام ستادی، بعد از پیروزی پزشکیان، آنان را روی فرش قرمز هم قرار می دهند. اینان که تا قبل از 15 تیر و حتی تا قبل از ظهر 16 تیر، هرچه در چنته داشتند به کار بستند و کلمات به تهمت آلوده را برای زدنِ پزشکیان در چله کمان می کردند و با همه توان،" زه" می کشیدند، به یکباره تغییر جهت داده و قبل از اذان ظهر 16 تیر خود را رسانده اند تا بر سفره ای بنش

"موفقیت رئیس جمهور و دولت جدید، موفقیت همه ماu200aست." این نگاه همهu200aجانبه رهبر فرزانه انقلاب است که باید به عنوانِ راهبرد حیاتی مورد توجهِ همه ارکان نظام قرار گیرد. با این نگاه است که میu200aشود خوب دید و خوب عمل کرد. شاید برای'>برای برخیu200aها چنین دیدنی سخت باشد، اما التزام عملی به ولایت فقیه، کوشش در این ساحت را اقتضا میu200aکند. کسانی که در این منظومه فکری قرار دارند باید بتوانند بردلu200aخواستهu200aهای خود غلبه کنند و در این میدان نقشی سازنده ایفا کنند. رهبر معظم انقلاب، در دیدار با مجلسیان تصریح و تأکید داشتند کهu200a«همه کمک کنند که رئیسu200aجمهور بتواند وظایفی را که در قبال کشور دارد انجام بدهد. اگر ما توانستیم جوری رفتار کنیم که رئیسu200aجمهور موفق بشود این موفقیت همه ماست. اگر او در اداره کشور، در پیشبرد اقتصادی کشور، در مسائل بینu200aالمللی و فرهنگی کشور، موفقیت کسب کند، همه ما موفقیت کسب کردهu200aایم. پیروزی او، پیروزی همه ماست. این را باید از بنu200aدندان باور کرد.» باوری چنین میu200aتواند همه ظرفیتu200aها را برای اعتلای ایران عزیز فعال کند. باوری چنین، اقتضا میu200aکند که پیش پای دولت جدید، چاه و چاله حفر نشود، که همه برای هموار کردن مسیر بکوشند. کوشندگان برای همواری مسیر، قطعا با استخدامu200aها و تغییر وضعیتu200aهای ناu200aبهنگام و جاu200aبهu200aجاییu200aهای مدیریتی در آخرین روزها، دست دولت را در اول راه در پوست گردو نخواهند گذاشت. همه کمک خواهند کرد تا دولت جدید موفق شود. همه هم در نتایج توفیق هم، شریک وu200aبهرهu200aمند خواهیم بود. رهبر انقلاب به صراحت فرمودند:u200a«توصیه مؤکد من تعامل سازنده مجلس با دولت جدید است.» این فقط خطاب به مجلس نیست بلکه دیگر سازمانu200aها و نهادu200aها و همه دولتمردان باید خود را مخاطب این توصیه مؤکدu200aبدانند. تعامل سازنده هم همراهی و فراهم

"من را آنقدر بزرگ نکنید که تصور کنم کسی شدهام؛ من نماینده شما شدهام برای اینکه بتوانم دنبال حق و حقوق شما بروم؛ شما به من اعتماد کردهاید و رأی دادهاید. " این فرازی است از سخنان مردی که میخواهد "مسعود " باقی بماند. نه رئیس که خادم جمهور باشد. این اراده به کلمه تبدیل شده و بر زبان آمده اوست. منتهی اگر ما بگذاریم! ما که میگویم این رفتاری است که در برابر روئسا داریم. مردمیترین افراد را به اندک زمانی به موجودی دور از مردم تبدیل میکنیم. یک دفعه فره ایزدی در او میبینیم و چنان به تملق" پُررنگ "می گوئیم که "پی رنگِ" شخصیتی فرد در هم میریزد. ما از چوب و سنگ هم بت میسازیم چه رسد به آدم. تقدیس میکنیم و چهره قدسی میسازیم که هیچ کس جرات نقد او را هم نداشته باشد! مگر کسی میتواند قدسیت را نقد کند؟ کم تجربه نکرده ایم این ماجرا را. امروز، اما بحمدلله، مراسم تنفیذ رئیس جمهوری برگزار میشود که نمیخواهد قدسی باشد. همه تلاش خود را میکند تا عرفی و زمینی و در دسترس باشد. قول داده است دروغ نگوید. خواسته اش در "مسعود پزشکیان " بودن او را یاری کنیم. گفته است" هر کجا دیدید که ما راه را اشتباه میرویم یا براساس عدالت عمل نمیکنیم حتما گوشزد کنید. " این خُلقی است که در مکتب نهج البلاغه فراگرفته است. او خود را مریدِ امامی میداند که به فریاد بلند و کلمات رسا و منطق راه گشا فرمود:" فلا تُکَلِّمونی بما تُکَلَّمُ بهِ الجَبابِرَةُ، ولا تَتَحَفَّظوا منّی بما یُتَحَفَّظُ بهِ عندَ أهلِ البادِرَةِ، ولا تُخالِطونی بالمُصانَعَةِ؛ امام على علیه السلام: با من، آن گونه که با جبّاران سخن گفته مى شود، سخن مگویید و چنان که از حاکمان بد خشم پرهیز مى شود از من نپرهیزید و با ظاهر سازى و تملّق با من رفتار نکنی